ЧЫзікі
Зноў чызікі па ўсім праспекце вісяць . Пэўна , нейкае свята чакаецца , - гаворыць мне мой знаёмы , прафесійны шафёр .
Не разумею яго . Ён смяецца :
Адпаў ты ад жыцця , Марцінавіч . Чызікі – гэта беларускія сцягі . Чырвона – зялёныя . Шафярня ў нашым гаражы іх так ахрысціла .
***
Мы жывем у час расколаў … Раскалоўся Савецкі Саюз . Раскалоліся камуністычная партыя і БНФ . Раскалоўся ( аж на тры часткі ! ) звонкагалосы ансамбль “ Песняры “ . Раскалоўся й наш Саюз пісьменнікаў . Ударыла даўно прагназуемая маланка , і ад тоўстага дубовага камля адляцела ўбок тонкая абвугленая трэска . ( На лістапад 2005 году , калі здарыўся раскол , сябрамі Першага Саюзу было , па словах Алеся Пашкевіча , 582 чалавекі. У Другі Саюз перайшло - ці мо перабегла – 53. І паціху працягваюць збягаць ... ) .
Вось такія падзеі . Рыба шукае дзе глыбей , пісьменнік дзе ганарарней . Ляжаў на градзе гарбуз , пераспеў , лопнуў , і з яго выпаў гарбузік . Быў творчы Саюз . Ад яго адкалоўся Саюзік .
Неба не рухнула на зямлю …
А той радзінны край ,
Як хлебны каравай .
Пячэ душу зіма ,
Калі яго няма .
Ён – сонцаносны храм .
Там бацькаў след . І там
Бялее дзьмухавец
Над рэчкай Мухавец .
Горкага лякарства вып”ю лыжачку ,
І на сэрцы стане саладзей ,
Вершы напішу і выдам кніжачку .
Можа й пачытае хто з людзей .
Пачытай мяне , пачытай .
Я пішу , а ніхто не чытае .
Пачакай мяне , пачакай
Пакуль свеціць зара залатая .
Прыдзе смерць . Змрок усё праглыне .
Ты ня ўбачыш мяне …
Прабач і даруй , што не ён твой муж ,
Хоць , як цень , за табою бегаў ….
Пялёсткі белых прыгожых руж
Зрабіліся проста снегам .
Кропля ліцвінскай крыві
Калі не спіцца табе
У цёмнай хаце тваёй ,
Калі сцены шкрабе
Вецер халоднай рукой ,
Устань . Ліхтар запалі .
Свой накіруй крок
Туды , дзе начныя палІ
Глытае трывожны змрок .
Пад кронай дубовай сядзь
На белы шурпаты валун .
І ў сэрцы тваім загучаць
Тысячы звонкіх струн .
І ярка ўспыхне агонь .
І ў ноздры ўдарыць дым .
Чырвоны ўбачыцца конь .
І грозны вершнік на ім .
Ён крыкне : - Ідзі да нас ,
Калі душою не спрах !
Усё тут наша ! І – Князь ,
І Воля , і Слова , і Сцяг 1
Усё тут наша ! Ідзі !
Ды зноў наплыве цішыня .
І толькі з-пад хмараў – ільдзін
Пачуецца тупат каня .
Зямля пасвятлее ўначы …
Вер ! Усміхайся ! Жыві !
Гэта ў табе крычыць
Кропля ліцвінскай крыві .
Шляхціц
Спіну бізуном ён крывавіў хлопу .
Кахаў паненак . Баляваў штодня .
Калі ж асманы пайшлі на Еўропу ,
Ускочыў на баявога каня .
І адбыліся ў жыцці перамены .
Не смакаваць больш паўнюткіх чар .
Яму ля сценаў места Вены
Піку ў сэрца ўсадзіў янычар .
Адкрыўся ў неба шлях незваротны .
У кветказ зямля плыла , у расЕ .
І зразумеў ён , што ён – смяротны !
Ён смяротны !
Такі , як усе .
Што такое смерць ?
Яе не трэба нам баяцца , людзі .
Проста – мы заснем ,
А Бог усіх разбудзіць .
Вайна
Баявымі калонамі –
З баявою песняй –
Пад крык аркестру –
Пад зорачкамі шрапнелі –
Раз – два ! Раз – два 1 –
І ўсе – ў магілу !
Усе народы - нацыяналісты ,
Як птушкі , свішчуць у сваім гняздзе .
Свой родны шлях , як Сонца шлях агністы ,
Усіх людзей да Бога прывядзе .
Калі-нікалі , у хвіліну духоўнай слабасці , мільгане ў галаве здрадлівая думка – а , можа , дарэмна па маладым легкадумстве саскочыў я калісьці з рускамоўнага літаратурнага цягніка , саскочыў , каб нырнуць у беларускія лугавыя кветкі , каб дыхаць імі , жыць імі , растварыцца ў іхнім акіяне ? Кветкі тыя скасіла бязлітасная вострая каса . Прахіндзеі туды смуроду напусцілі . Няма кветак . Ёсць голы , як дзедава лысіна , цвёрды , як цыганоў бубен , вытаптаны выкачаны заліты смярдзючай саляраю інтэрнацыянальны луг .
І ўсё-ткі – не , недарэмна ! Я там , дзе жыве беларускае слова . Літаратура Марыніных , Дашкавых , Акуніных і мясцовых нашых іхніх перапявалаў – не маё . Не звініць душа ад такой літаратуры . Не звініць .
Веча
Чуў , Рыгор ? За крамай , у канаве пад вярбой , веча збіраецца .
Што-што ?
Веча . Вячэраць мужчыны будуць . Скінуліся на “ чарніла “ . Ляксей Валадкевіч сала
абяцаў прынесці . Павел Кушнер каўбасся прывалачэ . Цягні сырыя яечкі , а я хлеб з соллю дастаўлю .
Праз тры гадзіны ў канаве пад вярбой ...
Я – князь ! Я – саўгасны брыгадзір , значыць , я – князь ! А ты , палявод , зашмаргні рот !
Ты – дзярмо на кіёчку ! Які ты брыгадзір ? Які ты князь ? Паглядзі на сябе ў лужыну .
Я – князь ! Зараз сюды прымчыцца мая дружына , і я разганю ваша веча !
На дохлай курыцы дружына прыедзе ? Ха-ха-ха ! Не смяшы людзей . Паўзі спаць .
Я – князь ! Вы , баяры , мяне гоніце , і я іду ад вас .
Ідзі – ідзі ! Ты нам патрэбен , як сабаку пятая нага .
Я – князь !
І гэтак – да самай ночы . А наўкол росна , цёмна , сумна ... Убіраецца ў сілу дваццаць першае стагоддзе .
І смех і грэх , або Каляндар нашага жыцця
На дварэ дажджыць і дажджыць ... 11 красавіка 2006 году Зіна , я і Рокі зрабілі спробу
“ прарвацца на дачу “ . Але на слізкай мяккай дарозе метраў за сто ад дачнага пасёлку забуксавалі . Выцягвала “ Тэхдапамога “ . Аб дзверцы яе кабіны Зіна моцна параніла вялікі палец левай рукі .Вярнуліся ў Мінск . Зіна паехала ў лечкамісію .Ёй наклалі на зламаны палец “гіпс” . Вось такая атрымалася “паездка на дачу “ .
Дажджыць ... Дажджлівае надвор”е ... Дажджлівае жыццё ...
У сакавіку 415 году ў горадзе Кесарыёне ( каля Александрыі Егіпецкай ) забілі прыхільніцу “ элінізму “ , выкладчыцу матэматыкі і філасофіі , вельмі прыгожую жанчыну
Іпацію . Схапілі на вуліцы за валасы , за рукі – ногі , прывалаклі па гарачым пяску ў цэнтр гораду , замардавалі , садралі скуру вострымі марскімі ракаўкамі і на лобным месцы спалілі труп . “ Эліністамі “ называлі ў той пераломны час язычнікаў , людзей , якія захавалі вернасць Зеўсу і Платону , Арыстоцелю і Апалону , беламармуровай велічы старадаўніх храмаў і святой таямнічасці мудрых папірусавых скруткаў ...
Забойцамі былі хрысціянскія манахі і параваланы . Хто такія параваланы ? З літаратуры вынікае , што гэта – служкі пры царкоўных шпіталях і прытулках , сённяшнія , так мовіць , медбраты . Вось гэтыя “ медбраты “ і адправілі на той свет “ сястру “ . ( Прабачце за суровы гумар . ) .
Пэўна ж , тужлівай смяртэльна спалоханай чайкаю віўся над горадам роспачны жаночы крык , трашчалі тонкія костачкі , а манахі з параваланамі білі – білі – білі ... Не будзь такой разумнай ! Не памятай тое , што непатрэбна ! У – у - у хх !!! У – у - ухх !!!
Не ведаю чаму , але , пішучы пра далёкую Іпацію , я ўспамінаю нашу Іпатаву . Дзе ты зараз, Вольга Міхайлаўна ? Што з табою ? Якія “параваланы “ рвуць тваю тонкую чуллівую душу ? Ты й славутая пісьменніца , ты й былая наша пісьменніцкая начальніца і прыгажуня, якіх пашукаць . Усе мы , мэны-нацмэны , здымалі і здымаем перад табой капялюш .
Адкладзі ўбок свае пісьмёны , сястра , прыслухайся ... Ці не грымяць за вакном цяжкія няўмольныя крокі “духоўных “ параваланаў ?
Мой добры свет , няўжо ты знік ,
Склаў залатыя крылы ?
Няўжо злавесны чараўнік
Забраў твой воблік мілы ?
Там цёплы вецер біў у скронь .
Гуў акіян калосся .
Там смех звінеў . Гарэў агонь .
Святло ў душу лілося .
Там шляхціц у крывавы год
Клаў галаву на плаху .
Там ( кажуць кнігі ! ) жыў народ ,
Які не ведаў страху .
Кот Байкот
Ах , які няўдалы год !
Не было гадоў цяжэй .
Аб”явіў наш кот байкот –
Перастаў лавіць мышэй .
Бай нам , кот ,
Пра байкот .
На мышэй я не палюю .
Ім партрэты я малюю .
Тры даляры за партрэт .
І – гуд бай , ад”ю , прывет !
Бай , кот ,
Я мышэй лавіць не буду .
“ Віскас “ я сабе здабуду .
На мышэй я не хаджу .
Тэлевізар я гляджу .
Я разумны . Я вучоны .
Сябрам Партыі Зялёных
Стаў . Ці ж можа гэткі Кот
Забіваць жывых істот ?
Я вучыўся ў школе слыннай .
Не кацІнай , а мышынай .
Мышак я люблю вясёлых .
Я – дырэктар іхняй школы !
Я – мудрэйшы кот на свеце .
Але трэба спаць вам , дзеці .
Закрывайце вочкі , рот .
Аб”яўляйце мне байкот .
Крык на лузе
( З украінскага гумару )
... – Гэй , малы !
Скажы малому –
Хай малы
Малому скажа
Каня прывяжа
Акуратны каратыст
Надта ж чыстая рука
І нага , што таньчыць твіст .
Ў вока б”е без сіняка
Каратыст-акуратыст .
Вольны пераклад з расійскай мовы
“ Не скрою , есть еще семейки ,
Где с умилением глядят
На заграничные наклейки ,
А сало русское едят “ .
Сяргей Міхалкоў
Ёсць – ёсць у нас яшчэ Эзопы ,
Што утварылі антыеўрапейскі фронт –
З усіх экранаў дзень і ноч дзяўбуць Еўропу ,
А дома робяць у сябе ЕЎРАРАМОНТ .
У дзюбы сваіх паляўнічых коп”яў і стрэлаў абарыгены трапічнай Афрыкі ўкладваюць жывых куслівых насякомых – пчол , восаў , чмялёў , шэршняў ... Прымхлівыя абарыгены ўпэўнены , што такім чынам рэзка ўзмацняецца сіла і эфектыўнасць удару .
Не хацелася б каб у мяркуемым саюзе з Расіяй нашай Беларусі адвялі ролю гэткага “баявога” насякомага . І ў сувязі з гэтым -
Глянь на карту , сівы ветэран ,
І ты ўспомніш баі і акопы .
Беларусь – расійскі таран ,
Што ўпіваецца ў цела Еўропы .
Божа , што нам з Еўропай дзяліць ?
Мы не хочам таранам быць !
Божа , дай , каб не грукаў гром ,
Каб не выў смяротны фугас .
Увядзі ў Еўрапейскі Дом
І зрабі еўрапейцамі нас !
Парадаксізмы
Праспект Незалежнасці ад Скарыны .
Нас з Еўрасаюзам 466 мільёнаў !
На сценах рукамыйнікі ,
На сцэнах рускамоўнікі ...
* “ Дзеяслоў “ не для аслоў .
Няўмольныя
Гісторыю робяць моцныя людзі . Як лазерны прамень , як таран , яны б”юць і б”юць у адным накірунку , не адхіляючыся ні на ёту ад пастаўленай планкі прыцэлу . Яны не ведаюць, што такое слёзы . Іхнія слёзы высахлі яшчэ ў дзяцінстве , чужыя ж слёзы для іх марская салёная вада .
Візантыйскі імператар Юстыніян Другі і кароль Іспаніі Піліп Другі ... Жылі ў розныя эпохі . Дыхалі розным паветрам , але родняцца між сабою цвёрдай няўмольнасцю .
У верасні 685 году пасля смерці імператара Канстанціна ўлада ў Візантыі перайшла да ягонага 16 – гадовага сына Юстыніяна . Яму , нецярпліваму , заўсёды хацелася быць толькі першым , але ён ( заўсёды ! ) быў толькі другі . Ён быў кволым ценем вялікага Юстыніяна , што цвёрда кіраваў калясніцай імперыі з 527 па 565 год , адваяваў Паўночную Афрыку ў вандалаў, Італію ў остготаў , жорстка падавіў паўстанне “ Ніка “ у Канстанцінопалі ў 532 годзе , сабраў і кадыфікаваў законы рымскага права , фактычна аднавіў Рымскую імперыю .
Парадокс імператарскага і проста чалавечага жыцця Юстыніяна Другога ў тым , што нічога ў яго не атрымлівалася . За што б ён ні браўся , прычым , браўся з аглядкаю на Юстыніяна Вялікага , з жаданнем зрабіць добрае сваёй дзяржаве і свайму народу , усё выходзіла наадварот . Нейкі злы геній кружыўся над ягонай галавою , сляпіў гарачую душу . Ён пасварыўся з рымскім папам , са сваім чынавенствам і саноўнікамі . Крыкуны на іпадроме дружна зневажалі яго . І тады Юстыніян ухапіўся за адзіную , як яму здавалася , саломінку , што павінна была ўзняць ягоны аўтарытэт – за Жорсткасць . Ён ( ягоныя кАты ! ) “ тушыў “ людзям вочы , гэта значыць , вырываў іх з вачніц , адразаў насы , адсякаў рукі і ногі , кастрырываў ... Візантыя залілася крывёю . Вакханалія скончылася палацавым пераваротам. .У ліку ахвяраў Юстыніяна быў славуты водца войскаў Лявонцій . Тры гады гніў ён у турме , ды раптам яму далі карабель , войска і загадалі неадкладна плыць у Эладу , каб падавіць там мяцеж . Дзіўны загад ! Свайму ворагу ўклалі ў руку меч . Лявонцій , вядома ж , паплыў , але паплыў абсалютна не ў тым накірунку – ён высадзіўся ў Канстанцінопалі , начале раз”юшаных народных натоўпаў увайшоў у сталіцу . На плошчах і вуліцах грымеў кліч : “ Ды будуць нізрынуты косткі Юстыніяна ! “. Імператара скінулі з трону . З гэтага дня ён зрабіўся Юстыніянам Рынатметам , г. зн . “ З абрэзаным носам “ . Лявонцій пашкадаваў яго , не забіў , але саслаў у Херсанес Таўрыцкі - так у тыя часы называўся паўвостраў Крым . ( Во ! Некалі Крым быў Магаданам ! ) .
Абарыгеннае насельніцтва Крыма было пярэстае – грэкі , хазары , готы ... Усе яны прызнавалі пратэктарат Візантыі , але імперскіх гарнізонаў у гарадах не было . ( У звязку з гэтым , мне прыпамінаюцца словы маскоўскага мэра Юрыя Лужкова : “ Крым – русская земля! Севастополь – русский город ! “ . Паважаны Юрый Міхайлавіч , я , беларускі белетрыст , аб”яўляю Крым грэцкай і ( увага – ахтунг ) нямецкай ( ! ) зямлёю , бо яшчэ ў 3 – 4 стагоддзях н. э. на сонечным паўвостраве жыло германскае племя остготаў . Пра Русь тады ніхто наогул не чуў , і погаласу пра яе не было ! ) .
Закінуты воляй зменлівага лёсу на самую айкумену тагачаснай цывілізацыі , Юстыніян жыў з адзіна-адзінаю мэтай – вярнуцца ў Канстанцінопаль , адпомсціць ! Дзеля гэтага трэба было хітраваць , прыкідвацца прасцячком , блазнам , жаніцца на дочцы мясцовага хазарскага хана-тудуна , размаўляць на мясцовых мовах , есці ў гасцях у тубыльцаў напоўсырую каніну ... Усё гэта ён рабіў з вялікім стараннем , можна сказаць , з любоўю . І дамогся свайго.
Тым часам на Палатыі ў Канстанцінопалі ўжо ўладарыў Апсімар , які скінуў Лявонція , адрэзаў яму нос і зачыніў у турме . Гэты Апсімар ( па паходжанні гот ) звярнуўся да хазарскага хана з патрабаваннем выдаць альбо Юстыніяна , альбо мёртвую Юстыніянаву галаву . Хан паслаў у гоцкі горад Дорас ( горны Крым ) , дзе знаходзіўся Юстыніян , свайго вернага слугу Панацыя з загадам схапіць экскесара . Але ў час абеду Юстыніян уласнаручна
( ! ) задушыў няўдаліцу-слугу і з купкаю сваіх аднамыснікаў паімчаўся на конях да мора , дзе ўжо чакаў рыбацкі човен . На гэтай хісткай шкарлупіне яны аддаліся хвалям , паплылі ўздоўж берагу на захад , туды , дзе нязгасна і неадступна ззяла зорка Канстанцінопалю . “ Хутчэй ! Хутчэй ! “ – шаптаў Юстыніян ...
І вось ударыў начны шторм ! Нібы расчыніліся дзверы пекла . Які вар”ят даў гэтаму шалёнаму мору імя Понт Эўксінскі – Гасціннае Мора ? Яно раўло , грымела , кіпела , кідала на човен вострыя цяжкія клыкі хваляў ... У хвіліну найвышэйшага жаху , калі здавалася , што вось-вось іх паглыне Аід , мярзотны сын Кронаса і Рэі , адзін са спадарожнікаў Юстыніяна Міакій усклікнуў : “ Нам пагражае смерць , уладар ! Дай зарок Богу за сваё выратаванне , скажы , што калі Бог верне ў твае рукі тваё царства , ты не будзеш помсціць нікому са сваіх ворагаў ! “ .
І ў адказ прагучалі словы , дзеля якіх , у сутнасці , я й прапанаваў вам , шаноўныя , гэты аповяд . Гледзячы на раз”юшаныя мора і неба ( а гэта быў адзіны дзікі клубок ) , Юстыніян горача выдыхнуў : “ Калі я пашкадую хоць каго-небудзь з іх , няхай Бог мяне зараз жа ўтопіць ! “ .
Яны ацалелі . Вецер прыбіў іх да балгарскага берагу. Там Юстыніян заключыў дамову з балгарскім ханам , паабяцаўшы ледзь не палову імперыі , калі той дапаможа вярнуць трон . З балгарскім войскам , на конях і на вярблюдах ( ! ) , падступілі да сценаў рамейскай сталіцы . Ейныя жыхары зверху крычалі зняважлівыя словы , пляваліся , лілі мачу ... Уначы Юстыніян са жменькай смельчакоў пралез у горад па вадасцёчнай трубе . У трубе дзіка выў вецер , цякла на твары чорная смярдзючая вада .
Ён захапіў палац , ён захапіў увесь Канстанцінопаль . І адразу ракою шуганула кроў , пачаліся масавыя пакаранні . За дзесяць гадоў ссылкі , за знявагі , за абрэзаны нос Юстыніян помсціў жорстка і вытанчана , з садысцкай насалодаю . Ён знішчыў тысячы ( ! ) пашанотных візантыйскіх сем”яў ; прычым , высякаўся ўвесь род да самага маленькага карэньчыка – дзяды , бацькі , дзеці , унукі-праўнукі ... Гэта быў вадаспад крыві . Людзям выколвалі вочы , людзей кастрыравалі , як жывёл ... Вядома ж , урэшце рэшт , галава самога Юстыніяна таксама , быццам пераспелы кавун , скацілася з плячэй .
Яшчэ адзін наш “герой” – кароль Іспаніі Піліп Другі . З дынастыі Габсбургаў . Сядзеў на іспанскім троне з 1556 па 1598 г.г. Улюбёнай дочкай ягонай душы была ... інквізіцыя . Любіў кароль пах ( прабачце ) падсмажаных на інквізітарскіх вогнішчах чалавекаў . Адзін , бачыце, любіць труфелі , другі – бульбу з селядцом , а гэты ...
Пры Піліпе Другім інквізіцыя рабіла ўсё , што ёй ўздумаецца . “ Інквізітары , - пісАў сучаснік , - былі ў становішчы рыбалова , які , закінуўшы невад з вялікай цяжкасцю можа цягнуць яго , бо той ірвецца ад цяжару рыбы , што ў яго патрапіла “ .
Асабліва святочным і напышлівым было аўтадафе ( прынароднае спаленне ерэтыкоў ) у Вальядалідзе 8 кастрычніка 1559 году . На плошчы перад саборам Святога Францыска была ўзведзена платформа , высцеленая дыванамі і яркімі арнаментамі , на якой сядзелі члены судзілішча . Насупраць яе на каралеўскім балконе сядзеў Піліп Другі з інфантам донам Карласам і прынцэсай Хуанай , з грандамі каралеўства і замежнымі пасламі . Пасярэдзіне чакаў ахвяраў велізарны эшафот .
Вялікі інквізітар Фернанда Вальдэс пачаў прыводзіць караля да прысягі .
- Ваша вялікасць , - грамавым голасам сказаў ён , - ці клянецеся вы крыжам шпагі , на які абапіраецца ваша каралеўская рука , вечна падтрымліваць інквізіцыю супраць ерэтыкоў , адступнікаў і іхніх абаронцаў ?
Клянуся , - гучна прамовіў кароль .
Пачалася лютая кара . Той , хто згадзіўся прыняць споведзь , былі задушаны , а потым спалены . Толькі двое ўпарціліся да самага канца – не захацелі спавядацца перад смерцю . Іх чакаў агонь . Ідучы на эшафот , дон Карлас дэ – Саса , фларэнтыйскі шляхціц-пратэстант , спыніўся насупраць каралеўскага балкону і аслабелым ад шматдзённых катаванняў голасам спытаў у караля :
Навошта ты мучыш сваіх падданых ?
Калі б мой сын , - адказаў Піліп , - быў ерэтык , я сам бы расклаў вогнішча ,каб спаліць
яго .
... Палавы акт . Мужчына вывяргае з сябе 500 мільёнаў ( ! ) сперматазоідаў . Жаночая плоць сустракае гэты ўсёсакрушальны Везувій толькі адной – адзінай ( ! ) яйкаклеткай . І ўспыхвае новае Жыццё ! Тое , што праз дзевяць месяцаў станецца чалавекам , з якога вырасце двухмятровы баскетбаліст , або крохкая пяшчотная балерына , мае памеры ігольнага вушка .
І пасля гэтага нейкі дзікун гундосіць , што Бога няма .
Снежнае
Ля цёплых агнёў не шукаю начлегу .
І не баюся мяцеліцы лютай .
Я – Імператар Імперыі Снегу .
Снег для мяне – валюта з валютаў .
Ён для мяне падушка і коўдра ,
І парасон , і зіхоткая шпага ,
Следу птушынага шматрадкоўе ,
Белых шляхоў неадольная прага .
У лесе зімовым ад снегу кашлатым
Не дапушчу ( хоць забі ! ) рэвалюцый .
Сеў на пень , як на трон імператар .
Сняжынкі , як фрЭйліны , роем віюцца ...
Старэю ... Вясны не чакаю .
Нішто мяне болей не грэе
З таго , што пішу і чытаю .
Старэю ... Стаміўся ,
Балюча стаміўся душою .
А некалі голас мой віўся
Над змітраўскай нашай шашою .
Быў юны і звонкі мой голас ,
І радасна-свежы .
Хоць быў я галодны і голы ,
Ды свет мне належыў !
Я быў малады , як трава .
Я быў уладар свайго часу .
А сёння мая галава
Ссівела-злысела дачасна .
Зубы з роту ўцяклі ,
Аслаблі калені ...
Пайшоў праз лясы , праз палі
Мой вецер вясенні .
І ліпеняў , і маЁў
Паснула зялёнае вецце .
Не вернецца ў сэрца маё
Вецер .
Віка Мароз
Дзяўчынка не хоча вяттацца дадому .
Холадна-холадна сэрцу малому .
Ды пасадзілі яе ў самалёт ,
Вязе яе радасны дзядзька пілот
У беларускі дзіцячы дом .
Знікае Італія пад крылом .
Унізе – пяшчотнае мора і горы .
Там сінія хвалі аб шчасці гавораць .
Там кветкі гараць шматкалёрным агнём .
Наперадзе - строгі дзіцячы дом .
Яна пазірае ў ілюмінітір
На снежныя полчышчы хмараў кашлатых .
Аб чым яна думае ? Невядома .
30 верасня 2006 г .
Жабрак
Ты , як усе , быў запрошаны Богам
На гэты зямны баль .
Ды паўз твае вусны
Пранеслі кубак з віном .
Вецер гнілою рамаю хруснуў ,
Улез у пустынны дом .
У доме жыве вецер .
Там не жывеш ты .
Спявае , плача вецер .
Не спяваеш , не плачаш ты .
У чорнай булькотнай рэчцы
Сядзяць жаба і рак .
Ты нават там жытла не маеш .
Ты – жабрак .
У мінулай эры ты слухаў на ўроках
Як змагаюцца людзі за мір .
Ільдзістым спакуслівым вокам
На цябе пазірае вір .
Аддайся яму ,
Бо ты жабрак .
Цябе чакаюць
Жаба і рак .
Колькасць прачытаўшых: 835 Колькасць вогдукаў: 4
