Леанід Дайнека
Герадоцінкі-9, або Ду ю спік па-беларуску?
“ Не бойцеся ! “ . Папа Ян Павел Другі .
“ Чаго табе яшчэ не хапае , калі маеш бібліятэку , а пры ёй садок ? “ . Цыцэрон .
“ Хто не любіць віно , жанчын і песень , той застанецца дурнем на ўсё жыццё . “ Нямецкая народная мудрасць . І адразу ж на памяць прыходзяць у гэтым звязку словы вялікага немца Марціна Лютэра : “ Калі Бог наш стварыў такіх вялізных смачных шчупакоў і добрае рэйнскае віно , то я маю права есці іх і піць . “
Аказваецца , у жырафаў нармальны камфортны ціск крыві – 280 на 180 (!) . Калі нікалі нядрэнна было б нашаму брату гіпертоніку зрабіцца на нейкі час жырафам .
Мальчык з пальчык , а хлопчык з копчык .
Папытка не пытка , а спроба не хвароба .
Што рыжэй – то даражэй . Што рудзей – то саладзей . Што русей – то лысей . Што чарней – то дурней . ( Народныя насмешкі-зубаскалікі ) .
Яны
Яны ідуць , і іх б”юць . Схапіўшы за рукі-ногі , іх валочаць па бруку , быццам выдзертыя з зямлі маладзенькія дрэўцы . Хлопчыкі ... Дзяўчынкі ... Натхнёныя разумныя вочы .
Яны смялейшыя за нас . Мудрэйшыя , шчаслівейшыя .
Іх б”юць , а яны ідуць . Як маленькія дубчыкі іх хочуць зламаць паасобку . Але яны трымаюцца купна , грамадой . Яны растуць . Яны робяцца лесам .
***
Як з той зямлёю развітацца ,
Яе карэнне абарваць ,
Дзе жыў у тры гады , у дваццаць ,
Дзе трэба будзе паміраць ?
Там хор сініцаў звонка цінькаў ,
Ліс уздзіраў куратні дах ,
Калючыя шары дзяцінства ,
Паўзлі там вожыкі ў садах .
Там купал неба мне адкрыўся .
Там вые воўк . Там ходзіць зубр .
Там у траве гадоў згубіўся
Мой першы , мой малочны зуб .
Дыялог з прэсай на Кастрычніцкай плошчы ў Мінску
Пытаеце , хто нам залоціць руку ,
Чыё мы выконваем заданне ?
Скажыце , а хто плаціў Спартаку
За ягонае паўстанне ?
Я вырас там , дзе не было паэзіі ,
А толькі пот , і мат , і працадзень калгасны .
Там на Пегасе людзі ў дровы ездзілі ,
Пегаса ж гналі ўрэшце рэшт у цэх каўбасны .
Анатоль Сыс
Ён жыў , як хацеў . Яго судзіць
Не маем права за гэта .
Ён піў віно . Хацелася піць
Пакутнай душы паэта .
Крычаў ... Шумеў ... Ні юнак , і ні муж ...
Смяяўся з нашых папрокаў ...
Папоўз у нару палескі вуж ,
Заплюшчыў журботнае вока .
Кійком не выпорвайце яго адтуль .
Тутэйшай Дарогай ішоў ён да Бога .
Памёр не ад вострых нажоў , не ад куль ,
Памёр таму , што знікла Дарога .
Дзеці Святла ,
Прывыкайце да Змроку .
Скончыцца лета .
Сонца патухне .
Ліст зелянее –
Заўтра пажухне .
Будзе канчатак
Сцяжынкам-дарожкам .
Доктар нахІліцца
Нізка над ложкам .
Зробіць укол .
За руку патрымае .
Толькі ў целе
Душу не ўтрымае .
Гучна зайграюць
Марш пахавальны .
Зладзяць хаўтурны
Стол памінальны .
Вораг фальшывай
Слязой абальецца ,
Вып”е гарэлкі
І засмяецца .
Холадна будзе
Сэрцу і воку .
Ноч
Чорная чорная ноч ,
Як холад магільных пліт .
Чорная цвёрдая ноч ,
Падобная на антрацыт .
Мне накрывае твар ,
Шэпча : “ Памры ... Не жыві ... “
Ные ў змроку камар ,
Хоча маёй крыві .
Салодкі шлях у нас і горкі ,
І пакручасты , і прамы ...
Удзельнікі жыццёвай гонкі ,
Не ведаем спачыну мы .
Спаліла сонца нашы твары ,
Не выпаліўшы крыўдаў цвіль .
Па злым пяску глухой Сахары
Імчыцца наш аўтамабіль .
Высокі чысты сум па зорках .
А ў млявых сэрцах боль тупы .
Што там бялеецца на ўзгорках ?
Вярблюдаў мёртвых чарапы .
Старачас
Там жыве непрыручаны дзікі агонь .
Човен там не разбіў азёраў блакітнае шкло .
Там у лузе духмяным з кабылай мілуецца конь .
Ён нічога не чуў пра хамут , пра аброць і сядло .
Там з вавёрчыных дуплаў арэхі грызе чалавек .
Ён галодны і злы . Не патрэбны яму ні серп , ні нарог .
Дзень за днём адгарае . За векам праносіцца век .
І з нябёсаў глядзіць на планету задумлівы Бог .
Інтэрнацыяналісты
Подзвігаў слаўных не ганьце .
Хай сняць пераможныя сны
“Ангольцы “ , “ чачэнцы “ , “ афганцы “,
Героі не нашай вайны .
Вясёлая дэмакратычная песня
Мы – дэмакраты . Мы – не кратЫ .
Пойдзем за крАты я і ты .
І толькі Народ не дэмакрат .
Яго не падніме ніякі дамкрат .
Рагнеда
За плынню сініх рэк і рэчак ,
За лесам , што стаіць , як храм ,
Ёсць на зямлі маёй ЗамЭчак –*
Рагнеды цень блукае там .
Я бачыў месячнаю ноччу
( Аж ломка стыла ў жылах кроў )
Як прывід па Замэчку крочыў.
Ягоны твар бялей снягоў .
Ляцелі ў небе аблачыны .
Шырокі вецер з неба дзьмуў .
А на мяне ішла Жанчына
І я гарачы голас чуў .
“ Не бойся . Зла табе не будзе .
На месцы стой . І не ўцякай .
Трымцяць хай толькі тыя людзі ,
Што зганьбавалі родны край .
Што за свае пасады б”юцца ,
За ордэны і за чыны .
Над роднаю ж зямлёй смяюцца ,
Нібыта не яе сыны .
Клянуся гэтым вечным небам ,
Зялёным полем , срэбрам зім
Я , несмяротная Рагнеда ,
Заўсёды буду помсціць ім . “
І знікла . Я ж , як укапаны ,
Здранцвеў , знямеў , хоць і паэт .
А на траве , густой , расянай ,
Іскрыўся , ззяў жаночы след .
* - Гістарычная мясціна ў Заслаўі .
Літаратурныя “негры”
У іх вельмі белая скура .
У іх сінія-сінія вочы .
Ўсё , што пішуць яны дні і ночы ,
Называецца словам “халтура” .
Яны ведаюць Джойса і Кафку .
Апетытна сёрбаюць каўку .
Уздымаюць натхнёныя тосты
За Вялікую Літаратуру
І , высокіх ідэй апосталы ,
Безупынку шрайбуюць халтуру .
Кожны з іх прагне жыць з раскошай ,
А на гэта патрэбны грошы .
Ды вядома – грошы не вошы .
Вошай шмат бывае . Не грошай .
Вось таму яны пішуць і пішуць ,
Працадаўцу свайму рукі ліжуць .
Яны любяць мамаў і татаў ,
Модны гальштук , бляск акуляраў ...
У Маскве іх чакае плантатар .
І бізун ягоны з даляраў .
Цэгла пана Гарбанёва
Балада
Ці чулі навіну , людцы мае ?
Цэглу пан Гарбанёў прадае .
А цэгла , як лялька ! Цэгла , як звон !
Няшмат просіць за тысячу ён .
Не толькі грашыма , салам бярэ .
Ляжыць тая цэгла на панскім дварэ .
Так што , сусед , - запрагай каня !
Паедзем сала на цэглу мяняць .
Едзем . Вісіць над Гальшанамі змрок .
Рыпіць пад коламі мокры пясок .
Дзеці і бабы выбягаюць з хат .
Едзем на шмат стагоддзяў назад .
Калісьці тут слаўны Сапега жыў ,
Вялікаму Княству верна служыў .
На Івана Жахлівага вёў палкІ .
Страціў у бітве абедзьве рукі .
Ледзьве-ледзь ачуняўшы ад ран ,
Вярнуўся дадому адважны пан
І ўзяўся за лепшую працу з прац –
Пачаў будаваць славуты палац .
Як песня , будыніна тая была !
Як быццам з месячнага святла
І з сонечных промняў у сіняве
Змайстравалі людзі яе .
Вольны вецер яе абвяваў .
Лірнік натхнёны ля сценаў спяваў .
І прыгажуні , сабраўшыся ў круг ,
Белымі ножкамі вытоптвалі луг .
Слаўцеся ж , рукі , што ўзвялі
Гэтакі цуд на роднай зямлі !
А потым – войны , паўстанні , агонь ...
Захроп у Гальшанах імперскі конь .
Крывёю сплыў , на катарзе згніў
Той , хто калісьці “да лясу “ хадзіў .
І да святых цаглін-камянёў
Прыехаў з Масковіі пан Гарбанёў .
Узяўся ў бокі , вышаў на двор .
Ён тут – начальнік , ён – пракурор !
Не веліч , не славу “узрел “ гаспадзін ,
А тысячы-тысячы моцных цаглін .
З іх , калі замак Сапегі скрышыць ,
Можна шмат “мураўёвак “ * зляпіць .
Ды ўжо “мураўёвак” уга колькі ёсць .
Хутчэй жа цэглай гандлюй , ягамосць !
Чырвоную цэглу са сценаў ірвуць ,
Як быццам зубы з роту дзяруць .
Пан Гарбанёў слёзы не лье .
Не цэглу – памяць ён прадае .
За сала , за мёд , за грыбоў кашалі .
Навошта памяць гэтай зямлі ?
Калі са свядомых смяюцца людзей ,
Калі зачыняюць музей ці ліцэй ,
Ведайце , адназямельцы мае , -
Цэглу пан Гарбанёў прадае !
* - Тагачасная назва праваслаўных цэркваў на Беларусі .
Калі б не падзелы Рэчы Паспалітай , калі б не ўваходжанне беларускіх земляў у склад Расійскай імперыі , нашы б продкі скінулі ярмо прыгонніцтва не ў 1861 , а ў 1807 годзе . На 54 гады раней ! На два ( а па тагачасных мерках ) і на тры чалавечыя пакаленні !
Гісторыкі-фанфарысты , удумайцеся ў гэтыя лічбы , уявіце на хвіліну , што па загадзе вяльможнага барына вас , менавіта вас , вядуць-цягнуць пад белыя ручкі на стайню пісюгаваць бізунамі . Уявілі ? Смыліць скура ?
Але пра што гэта я ? Для фанфарыстаў расійскі бізун усёроўна і мякчэйшы , і саладзейшы .
Жыццё – гэта спрынтарская гонка сперматазоідаў . Жыццё – гэта барацьба недаядання з пераяданнем . Жыццё – гэта запальванне і тушэнне свечак .
Урывак з калектыўнага ліста продкаў сённяшнім пісьменнікам
“ ... Не трэба нам Вашых кніг . Нам кнігавак хопіць над полем .”
Было й такое ... Рымскі імператар Калігула , перанасыціўшыся ўсім , пакаштаваўшы ўсяго , загадАў адмяніць паэмы Гамера ( ?! ) .
Аднойчы адзін з прыдворных рымскага імператара Веспасіяна папрасіў у яго пасаду для свайго “ брата “ . Ніякага брата , вядома ж , не было , а было звычайнае хабарніцтва . Веспасіян запрасіў да сябе “брата” , пагутарыў з ім і ўзяў з яго велькія грошы , даўшы пасаду . Калі ж прыдворны напомніў аб сваёй просьбе , імператар сказаў : “ Шукай сабе другога брата . Гэта зараз ужо мой брат “ .
Янку Купалу і Якуба Коласа маскоўскія літаратары 20 – ых гадоў 20 – га стагоддзя называлі “ Кириллом и Мефодием “ . Што гэта ? Звыштонкі гумар ? Здзек ?
Памятаю , як нам , студэнтам-журфакаўцам , вясёлы барадаценькі выкладчык на поўным сур”ёзе даказваў , што Купала і Колас “выдумалі “ беларускую мову , выдумалі “пад сябе”, г. зн. , не ўмелі добра пісАць па-расійску , таму і давялося ў тэрміновым парадку выдумляць “ матчыну “ . Вось якія выкладчыкі навучалі і навучаюць нас . Вядома ж , той колішні выкладчык , пэўна , й ня чуў пра Дуніна-Марцінкевіча і Багушэвіча , што “выдумлялі “ мову раней за Янку і Якуба .
Спявак Юліян , “ творчы сын “ Людмілы Зыкінай і Аляксандры Пахмутавай , што разам з той жа Зыкінай , натхнёна бліскаючы вачыма , выводзіў “ Мы не согнёмся ... “ , зрабіўся мусульманінам , стаў Мухамадам , “ согнулся “ . Што гэта ? Сімптом Юльяна Адступніка? Паражэнне праваслаўя ? Перамога ісламу ? Што гэта ?
“ Быў Культ . Але й была Асоба “ . Так вялікі казак Міхаіл Шолахаў “ тонка прагнуўся “ пад Сталіна .
Ёсць – свядомыя . Гэтым падразумяваецца тое , што ёсць – несвядомыя .
Славутая іспанская рака Гвадалквівір . Колькі серэнадаў гучала над ёю ! Колькі прыгажуняў глядзелася ў ейнае срэбнае люстэрка ! А я ( о , нікчэмны мярзотны зацыклены філолаг ! ) бачу ў ёй толькі знаёмыя да ачмурэння , сцёртыя беларускія словы – вада , вір ...
Толькі Бог , толькі Марыя з Езусам даюць сэнс нашаму існаванню . Без іх мы – дажджавыя чэрві , што выпаўзаюць са сваіх земляных нораў-сховішчаў пасля дажджу і якіх клююць птушкі і , нават не заўважаючы , топчуць людзі і жывёлы .
Бог – жыццё ! Бог – надзея ! Бог – сонечны прамень у цемрадзі часу ! Д”ябал – смерць .
А кветкі – гэта зоркі , што спусціліся аднойчы з нябёсаў на Зямлю і згубілі дарогу назад .
Не могуць яны ўспомніць тую блакітную , тую сонечную дарогу . А , магчыма , проста хітруюць . Бо калі мы паміраем , іх кладуць да нашых трунаў , і яны нешта таямніча шэпчуць нам , нежывым , на вуха . Пэўна , падказваюць нашай вызваленай са скляпенняў заснулага цела душы дарогу на Неба .
Псіхолагі кажуць , што з усіх колераў лепш за ўсё супроцьстаіць дэпрэсіі аранжавы
( памеранцовы ) колер ( ! ) .
Як толькі над дачамі пралётвае які-небудзь самалёт , наша такса Рокі ўздзірае галаву і пачынае злосна гаўкаць на неба .
Няправільную мы ёй клікуху далі , - смеючыся кажу я , - Яе трэба назваць Зенітка .
Ты памыляешся , бацька , - гаворыць малодшы сын Сцяпан , - Вельмі правільна мы
назвалі нашу рудоцінку . Хіба ты забыўся , што Рокі – скарочаны варыянт слова Ракета ?
Нам весела . Рокі гаўкае . Усім добра .
Цар – Ваша вялікасць . Князь – Ваша светласць . Мэр – Ваша высокамерые ( ! ) .
Я нарадзіўся 28 студзеня 1940 году . У гэты ж самы дзень 1820 году ветразевыя шлюпы расійскіх мораплаўцаў Белінсгаўзена і Лісянскага адкрылі Антарктыду . У гэты ж самы дзень 1596 году памёр англійскі пірат-рыцар Фрэнсіс Дрэйк . Смерць ад ліхаманкі напаткала яго падчас чарговага разбойнага паходу . Ягонае цела паклалі ў свінцовую скрыню і скінулі ў мора .
Што такое Чалавек ? Нешта сярэдняе паміж Гуліверам і Ліліпутам . Што такое Камунізм ? Неабароненыя доктарскія манаграфіі шмат каго з нашых вучоных .
Трэба нам , шаноўнае спадарства , усім нам , хто нейкім чынам цікавіцца будучыняй і лёсам беларускай мовы , для каго яна і Дух і Хлеб , СПЫНІЦЬ БЯСКОНЦЫ ПЛАЧ ЯРАСЛАЎНЫ – перастаць ныць і жаліцца , а проста размаўляць на ёй , проста пісАць на ёй . І ўсё будзе о”кэй !
У кожнага з нас у жыцці бывае
Чорны дзень і белая ноч .
Льецца жыцця ручаіна жывая
І ты разам з ёю наперад кроч .
Паводле Мікалая Языкава
Калі б мілыя дзяўчынкі
Дружна птушачкамі сталі ,
Ўраз паселі на галінкі
І на іх зашчабяталі ,
Стаць бы я хацеў галінкай
На якую села Зінка .
Маё жыццё –
Часу маленькі шматок ,
вЫразаны з ліпы дзіцячы свісток ,
мёртвай вады глыток ,
на могілках каляны пясок –
Маё жыццё .
Мая смерць –
Да зорак далёкіх палёт ,
Вечнага сонца ўзыход ,
Марсіянскіх полюсаў лёд ,
Знойдзены ў небе Жывы Народ -
Мая смерць .
І ўсюды – радасць .
Усюды – пекната .
І ўсюды свецяць
Вочы Хрыста !
Ліхтар на Грыва Дыгені *
Сыну Зміцеру
Я шмат прайшоў зямных шляхоў ,
Шмат сцёр падэшваў ,
І ўрэшце рэшт цябе знайшоў .
Дык не прыспешвай ,
Мяне адгэтуль не гані ,
Не злуйся дужа ,
Ліхтар на Грыва Дыгені ,
Начны мой дружа .
На Курыёне хваляў гром ,
Прыбою горы .
Пад сіняй ночы каўпаком
Спіць белы горад .
Гатэлі , пАбы і людзей
Скавала змора .
Няўтомны вецер-цудадзей
Нясецца з мора .
Над могілкамі – трэск цыкад ,
Крыжоў абрысы .
Там , Кіпра сын , ляжыць салдат
Пад кіпарысам .
А ты гарыш , а ты глядзіш
На нас са змроку ,
Да самай раніцы не спіш ,
Не змружыш вока .
Як добра ведаць , што ты ёсць ,
Найсветлы самы ,
Што ты , як наша маладосць ,
Заўсёды з намі ,
Што ў добрыя і ў злыя дні ,
У гром , у вецер ,
Ты свеціш .
* Грыва Дыгені - Вуліца на Кіпры
Маналог індывідуаліста
Я жыў , я кахаў , я хадзіў па расЕ ,
Я піў , я рабіў , але помню адно я –
Ніколі не быў такім , як усе .
Не ведаю нават што гэта такое .
“ Бужу живых ! “
“ Колокол “, А. Герцен
Бухаў-грымеў іхні звон бяссонны ,
Планету будзіў . Ды ўсё сціхла ізноў .
Масоны згубілі кальсоны .
Камуністы брыдуць без штаноў .
На магілах паўстанцаў
На магілах паўстанцаў толькі дождж , толькі змрок .
Тут галінамі дрэваў , нібы дротам , вецер скрыгоча .
Замірае душа . Спатыкаюцца сэрца і зрок .
І відушчымі робяцца вочы .
Нехта густа замазаў дзве першыя літары ў слове “ Плябань “ .
Шыльду здзёр з валуна . Выліў чорнай нянавісці дзёгаць .
О , Плябань , ты нам сэрцы любоўю і верай парань .
Мы не з тых , што дзяруць . Мы з тых , што ня помніць не могуць .
Той , хто шыльду дзёр , паўзі ў мураўёўскі кабак .
Глыч гарэлку . Аб вялікай імперыі хрыпла чырыкай .
Мы стаім ля магілаў . І , здаецца , вылётвае з цемры казак ,
Цэліць проста ў душу дзюбатай бязлітаснай пікай .
Ты прынёс віно , закуску ?
Ты шануеш гэты край ?
Ду ю спік па-беларуску ?
Йес ?
Тады давай , сядай !
Ілоты
Яны засталіся ў Спарце .
У іх не было караблёў .
Ілоты , ілоты , ілоты ,
Няшчасныя дзеці палёў .
Ім сплыць бы за сіняе мора ,
Ад рабства ім бы ўцячы .
Жалезнай мовай гавораць
Дарыйскіх гаплітаў мячы .
І цэлыя пакаленні
У рабстве будуць згараць ,
Маўчаць , жыць на каленях ,
Чужынцу хлеб здабываць .
Каб нізка схілялі шыі ,
Глыталі пажараў дым ,
З сабачых шкураў пашылі
Ворагі шапкі ім .
Зямлю раздзіраюць грымоты .
Страляе вулканаў карцеч .
Устаньце з каленяў , ілоты !
Хапайце адплаты меч !
Эпоха Перавінчвання Галоў
Кажуць , што адразу ж пасля Кастрычніцкага перавароту 1917 – га году да Уладзіміра Ульянава-Леніна прыйшоў вынаходнік з канкрэтнай рацыяналізатарскай прапановай . У той вясёлы час паўсюдна па Расіі знішчалі помнікі царам , іхнім губернатарам , генералам і г. д . “ Навошта руйнаваць цудоўныя бронзавыя і гранітныя помнікі ? – сказаў правадыру працоўных вынаходнік , - Лепш адпілуем ім галовы , на месцы кожнай шыі нарэжам разьбу , захаваем салідныя прадстаўнічыя тулавы і – калі ласка – трэба помнік таварышу Троцкаму , прыкруцім галаву таварыша Троцкага . Трэба увекавечыць таварыша Джугашвілі – Сталіна , прыкруцім ягоную галаву . Трэба , прабачце Уладзімір Ілліч , узняць пры ўсёй Вашай фенаменальнай сціпласці на катурны Вас , няма ніякіх праблемаў “ . Правадыр не згадзіўся .
І ўсё – ткі мы жывем у Эпоху Перавінчвання Галоў . Мяняюцца назвы дзяржаў , гарадоў , праспектаў , вуліцаў ... Адны і тыя ж вучоныя , выконваючы “ сацыяльны заказ “ уладаў , са спрынтарскай хуткасцю мяняюць факты і арыенціры , хваляць Чырвоную гвардыю , потым – Белую , складаюць панегірыкі Сярпу і Молату , за ім – Дзвюхгаловаму Арлу . І гэтак – бясконца .
А вось як рабілася ў Кітаі яшчэ ў 548 годзе да нашай эры ( ! ) . Піша кітайскі вучоны Фань Вэньлань :
“ Чыноўнікі – гісторыёграфы , наследуючы сваю пасаду з пакалення ў пакаленне і карыстаючыся вызначаным стылем , сумленна выконвалі сваю службу аж да ахвяравання ўласным жыццём дзеля правільнасці падачы падзей . Напрыклад , у 548 годзе да н. э.
саноўнік з княства Цы , Цуй Чжу , забіў цыскага правіцеля . Галоўны гісторыёграф , згодна ўсталяваных правілаў вядзення летапісу , зрабіў запіс : “ Цуй Чжу забіў свайго князя “ . Цуй Чжу разгневаўся і забіў прыдворнага гісторыёграфа за гэткі запіс . Тады два ягоныя браты паўтарылі гэты запіс у хроніцы і таксама былі забітыя Цуй Чжу . Калі ж і апошні , чацверты , брат , што застаўся жывы , напісаў такі ж сказ , Цуй Чжу ўжо не асмеліўся яго забіваць . Нань Шы-Шы ( паўднёвы гісторыёграф ) , пачуўшы пра смерць прыдворнага гісторыёграфа і ягоных братоў , узяў бамбукавую дошчачку і пакіраваўся ў дарогу , каб зрабіць той жа запіс , але , даведаўшыся на палове шляху , што правільны запіс зроблены апошнім з братоў , вярнуўся дадому . Так гісторыёграфы выконвалі свой абавязак “ .
Указ па Залатым Цераме нумар 101
“ У сувязі з тым , што нашы нястойкія нашчадкі пан Юшчанка і паня Цімашэнка павярнуліся тварам і душою да лацінянаў , больш любяць брэндзі , чым гарылку , а піцу болей , чым галушкі , а на кіеўскіх шыльдах карыстаюцца толькі маларасійскаю моваю , загадваем усім нашым летапісцам-кніжнікам , усім гісторыкам даталюбам надалей у сваіх марнаграфіях ( Памылка . Трэба чытаць – манаграфіях . Аўтар . ) пісАць не “ Кіеўская Русь “ , а “ Мінская Русь “ .
Гораду Мінску надаць званне – Маці Гарадоў Рускіх .
Пераязджаем у Мінск з усёй сваёй чэляддзю . Нашаму кватэрмайстру загадваем неадкладна падшукаць месца для Залатога Цераму на мінскім праспекце Пераможцаў . “
Вялікі князь Уладзімір Чырвонае Сонейка .
Я заснаваў “ Згуртаванне еўцэнтрыстаў – ЗЕЎС “ . Юрыдычны адрас ягоны – мая душа . Той , хто пачувае сябе еўрапейцам , для каго духовым цэнтрам з”яўляецца Еўропа, каму ў вокны хоць аднойчы грукаў вецер з Атлантыкі , зразумее мяне . Мы – дзеці Зеўса . Калісьці ён , магутны супербог , закахаўшыся ў дачку фінікійскага цара Еўропу , ператварыўся ў быка , украў яе і на сваёй шырокай спіне завёз на зялёны востраў Крыт . Так пачаўся еўрапеізм .
Мы – дзеці Еўропы . Ніякімі мытнямі , ніякімі межамі не адгародзяць нас ад яе . Яна – радзіма Гамера , Цэзара , Спартака , Яна Гуса , Мікалая Каперніка , Хрыстафора Калумба, Ісака Ньютона , Жаны Д”Арк , Рагнеды , Францыска Скарыны ... Яна – наша Радзіма .
Вось чаму я заснаваў “ Згуртаванне еўцэнтрыстаў – ЗЕЎС“ , юрыдычны адрас якога – мая душа . Станавіцеся побач са мною . Рабіцеся духовымі сябрамі “ Згуртавання еўцэнтрыстаў – ЗЕЎС “ . Упусціце ў свае душы Еўропу . Яна – мудрая і добрая . Яна свеціць , як сонца .
Колькасць прачытаўшых: 1792 Колькасць вогдукаў: 0
