Эпілог
Яны амаль адначасова , як па камандзе , усхапіліся з зямлі . Агледзеліся . Зірнулі адзін на аднога .
- Што гэта было ? – спытаў Лявон Кукарэка і пачаў тармасіць свой мабільны тэлефон – баяўся , што паламаў .
- У самую-саменькую макаўку кожнага з нас , спадары і спадарыні , пацалавала неба , - гарэзліва зсміхнулася Эльвіра Скаблінская , - Нельга бегаць у навальніцу . Сядайма ў мой аўтамабіль .
- Куды паедзем ? – заклапочана спытаў Вітаўт Гарткевіч , калі селі ў “ Шкоду “ .
- Куды дарога выведзе , - весела і энергічна прамовіў Аляксандр Лісоўскі .
Паімчаліся па шашы . Толькі мільгалі слупы і свістаў вецер .
- Янаў- Палескі , - прачытаў на дарожным указальніку Іван Мастоўскі .
Гарадок быў чысты , утульны , дагледжаны , а людзі надзіва ўсмешлівыя і прыветлівыя . Над прыгожым будынкам гарвыканкаму свежы вецер раздзімаў два сцягі – бела-сіні сцяг Еўразвязу і бел-чырвона-белы сцяг дакладна такога ж колеру як стужкі на парадным адзенні Маскоўскага праваслаўнага Патрыярха . На пытанне дзе тут гастраном малады шчыгульны міліцынер эфектна казырнуў і на чысцейшай беларускай мове падказаў дарогу . Ужо ў гастраноме Антон Даніловіч-Гоцкі , узяўшы тры бутэлькі “ Крамбамбулі “, пацікавіўся колькі рублёў яна каштуе .
- Якія рублі ? – весела здзівіўся сімпатычны вусаценькі прадавец , - Ужо восем гадоў як жывем у Еўразвязе , у Еўропе . Дзе ты бачыў тыя рублі ? Гані еўрыкі !
2009 год . Узгор”е – 2 .
Колькасць прачытаўшых: 439 Колькасць вогдукаў: 2
